هیئت عمومی دیوان عالی کشور در تاریخ ۱۳۷۲/۱۱/۰۵ با صدور رأی وحدت رویه شماره ۵۹۰ درباره «مجازات‌های بازدارنده (ماده ۱۷ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۰)» رویه واحد تعیین کرد. متن رأی در ادامه آمده است. آرای وحدت رویه برای دادگاه‌ها و سایر مراجع لازم‌الاتباع‌اند، مگر آنکه با قانون یا رأی وحدت رویه بعدی تغییر کرده باشند؛ پیش از استناد، اعتبار فعلی رأی را بررسی کنید.
شناسنامه رأی
- عنوان رسمی: رأی وحدت رویه شماره ۵۹۰ هیئت عمومی دیوان عالی کشور
- تاریخ صدور: ۱۳۷۲/۱۱/۰۵
- مرجع صدور: هیئت عمومی دیوان عالی کشور
- موضوع: مجازات‌های بازدارنده (ماده ۱۷ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۰)
متن رأی وحدت رویه شماره ۵۹۰
مجازات‌های بازدارنده مذکور در ماده ۱۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۰/۵/۸ به ضرورت حفظ نظم و مصلحت اجتماع درباره کسانی اعمال می‌شود که مرتکب جرم عمدی شده و تعیین مجازات تعزیری مقرر در قانون برای تنبیه و تنبه مرتکب کافی نباشد که در این صورت دادگاه می‌تواند بر طبق ماده ۱۹ قانون مجازات اسلامی مجازات بازدارنده را هم به‌عنوان تتمیم مجازات در حکم خود قید نماید و تعیین حداکثر مجازات تعزیری مانع تعیین مجازات بازدارنده نمی‌باشد.
متن فوق جهت اطلاع منتشر شده است. مرجع رسمی و معتبر، نسخه منتشرشده در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران است.