هیئت عمومی دیوان عالی کشور در تاریخ ۱۳۶۹/۰۱/۲۱ با صدور رأی وحدت رویه شماره ۵۳۴ درباره «قابلیت تجدیدنظر قرار عدم صلاحیت (بند ۴ ماده ۱۳ قانون تشکیل دادگاه‌های حقوقی یک و دو)» رویه واحد تعیین کرد. متن رأی در ادامه آمده است. آرای وحدت رویه برای دادگاه‌ها و سایر مراجع لازم‌الاتباع‌اند، مگر آنکه با قانون یا رأی وحدت رویه بعدی تغییر کرده باشند؛ پیش از استناد، اعتبار فعلی رأی را بررسی کنید.
شناسنامه رأی
- عنوان رسمی: رأی وحدت رویه شماره ۵۳۴ هیئت عمومی دیوان عالی کشور
- تاریخ صدور: ۱۳۶۹/۰۱/۲۱
- مرجع صدور: هیئت عمومی دیوان عالی کشور
- موضوع: قابلیت تجدیدنظر قرار عدم صلاحیت (بند ۴ ماده ۱۳ قانون تشکیل دادگاه‌های حقوقی یک و دو)
متن رأی وحدت رویه شماره ۵۳۴
قرار عدم صلاحیت مذکور در بند ۴ ماده (۱۳) قانون تشکیل دادگاه‌های حقوقی ۱ و ۲ مصوب آذر ماه ۱۳۶۴ به قرینه قرارهای دیگری که در این ماده احصا شده‌اند ظهور در عدم صلاحیت نسبی و محلی دارد زیرا این قرارها کلاً در دعاوی صادر می‌شود که قابل رسیدگی ماهوی در دادگاه‌های دادگستری است درصورتی‌که قرار عدم صلاحیت ذاتی موضوع ماده (۱۶) قانون اصلاح پاره‌ای از قوانین دادگستری مصوب خردادماه ۱۳۵۶ در پرونده‌هایی که باید در مراجع غیردادگستری مطرح و رسیدگی شود صادر می‌گردد و از شمول ماده (۱۳) قانون مرقوم خارج است بنابراین رأی شعبه ۲۱ دیوان عالی کشور مبنی بر اعمال ماده (۱۶) قانون موصوف که به قوت و اعتبار خود باقی می‌باشد صحیح تشخیص می‌شود.
متن فوق جهت اطلاع منتشر شده است. مرجع رسمی و معتبر، نسخه منتشرشده در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران است.